دکتر پاپاديميتراکاپولوس و شاگردانش توانستند نوعي از ويتامين B2 را به دور يک نانولوله‌ي کربني تک‌ديواره بپيچند.

دست يافتن به پوششش براي يک نانولولة کربني دشوار ولي ارزشمند است؛ زيرا مي‌توان با اين روش از بين نمونه‌اي که 50 نوع مختلف نانولوله در آن است، يك نوع لولة خاص را جدا کرد. نانولوله‌هاي همگن هميشه خصوصيات نوري و الکتريکي مشابهي دارند و ماده‌اي بسيار خالص را تشکيل مي‌دهند. اين نتايج اين امكان را براي دانشمندان فراهم مي‌كند که نانولوله‌ها را با پروتئين يا مولکول‌هاي ديگر بپوشانند که در اين صورت مي‌تواند کاربردهاي متعددي داشته باشد.

محققان دريافتند که مولکول‌هاي ويتامين B2 به‌ شکل روبان درمي‌آيند و با پيوندهاي هيدروژني ساده به دور لوله‌ها مي‌پيچند. اين لوله‌ها مثل دترجنت عمل کرده، لوله‌هاي روغن‌دوست را در آب پراکنده مي‌کند. با اضافه شدن دومين دترجنت به محيط، اين روبان بي‌ثبات شده و پيوندهاي هيدروژني شکسته مي‌شود. با تغيير غلظت دومين دترجنت مي‌توان نانولوله‌هاي مطلوب را بر اساس کايراليته جدا کرد. شناخت نانولوله‌ها بر اساس کايراليته بسيار مهم است؛ اگر کايراليته يکسان باشد، نانولوله‌ها مي‌توانند به شکل شش‌گوشه به‌هم متصل شده، لوله‌اي بسيار مستحکم بسازند.

دکتر پاپاديميتراکاپولوس مي‌گويد:«اين پژوهش گامي مهم در به ‌حداقل رساندن اثر منفي نانولوله‌هاي کربني بر سلامت است. اين اثر مانند اثر آلودگي آزبست در جدار ريه است که در حيوانات آزمايشگاهي ديده مي‌شود».

اخيراً نشان داده شده که نانولوله‌هاي بلندتر از 20 ميکرون مانند آزبست رفتار مي‌کنند؛ اما لوله‌هاي کوتاه‌تر مانند گرده هستند و از ريه پاک مي‌شوند. نانولوله‌هاي مورد بررسي در تحقيق دکتر پاپاديميتراکاپولوس، حدوداً يک ميکرون طول داشتند.

او مي‌گويد:«نيروي هوايي ايالات متحده که از اين تحقيق حمايت کرده، به‌دنبال موادي روشن، مستحکم و مقاوم در برابر دماست. در آينده احتمالاً هواپيماها از نانوالياف کربني ساخته خواهند شد. قدم بعدي ما در اين تحقيق پوشاندن موادي ديگر به دور نانولوله‌هاست».