پژوهشگران دانشگاه اصفهان، هزينه‌ ساخت نانوذرات مغناطيسي را کاهش دادند. نانوذرات مغناطيسي در ساخت شاره‌هاي مغناطيسي به‌كار مي‌روند، شاره‌هاي مغناطيسي نيز در رسانش هدفمند دارو و تصويربرداري پزشکي مورد استفاده قرار مي‌گيرند.

دكتر مرتضي مظفري، در گفتگو با بخش خبري سايت ستاد ويژه توسعه فناوري نانو گفت: «پژوهشي را با هدف تهيه نانوپودرهاي فريت کبالت- روي به روش شيميايي هم‌رسوبي و شناسايي ويژگي‌هاي فيزيکي آن انجام داده‌ايم».

وي در ادامه افزود: «به دليل آنکه ويژگي‌هاي مغناطيسي مواد، با کوچک شدن اندازه ذرات آنها و رسيدن به چند يا چندين نانومتر، تابع اندازه ذرات مي‌شود، بررسي تغييرات ويژگي‌هاي مغناطيسي اين مواد با اندازه، مد نظر بوده است. همچنين در اين پژوهش به بررسي تأثير دماي محلول روي فرآيند ساخت و اندازه ذرات و ويژگي‌هاي مغناطيسي پرداخته شده است».

دکتر مظفري در مورد روش فوق افزود: «بيشتر روش‌هاي تهيه نانوذرات براي توليد در مقياس بزرگ از نظر اقتصادي مناسب نيستند، زيرا هزينه‌بر بوده و بيشتر از عوامل سمي، مراحل پيچيده ساخت، دماي واکنش بالا و زمان واکنش طولاني استفاده مي‌کنند. روش هم‌رسوبي براي توليد نانوذرات فريت در مقياس کلان در مقايسه با روش‌هاي ديگر از کنترل اندازه و توزيع اندازه نسبتاً خوبي برخوردار است. همچنين از نظر خطرهاي زيستي و آلودگي محيط زيست و محيط آزمايشگاه، يک روش قابل اطمينان براي تهيه نانوذرات است».

عضو هيئت علمي كنوني دانشگاه رازي کرمانشاه، چگونگي انجام اين پژوهش را چنين توصيف کرد: «در دماي اتاق، محلول سود باpH معيني با سرعت ثابت هم زده و در دماي محلول، ثابت نگه داشته شده است. در همين حال، مقدار معيني از محلول‌هاي کلريد کبالت، کلريد روي و کلريد آهن با يکديگر مخلوط و به دماي ST رسانده شده‌اند. سپس اين مخلوط به يکباره به محلول سود از پيش گرم شده اضافه و براي اطمينان از تشکيل فاز کامل و همگن فريت کبالت- روي، کار هم زدن اين رسوب در pH ثابت، سرعت هم زدن و دماي ثابت به مدت يک ساعت ادامه داشته و رسوب حاصل از واکنش، پالايش و چندين بار با آب مقطر شسته و پودر حاصل در دماي اتاق خشک گرديده است.

تهيه نانوبلورک‌هاي فريت‌هاي کبالت- روي با اندازه بلورک‌هايي کمتر از 10 nm و با توزيع اندازه ذرات همگن به گونه‌اي که بتواند فاز فريت مورد نظر را به‌طور کامل تشکيل دهد، نياز به پخت براي تشکيل فاز را برطرف کرده، بنابراين کاهش هزينه‌هاي توليد را به دنبال داشته است.

از نظر ويژگي‌هاي مغناطيسي، نيز کاهش دماي کوري نمونه نسبت به نمونه حجمي متناظر، کنترل دماي انسداد با اندازه ذرات و همچنين توليد نانوذرات ابرپارامغناطيس و مغناطش اشباعي بزرگتر نسبت به نمونه‌هاي مشابه از ديگر برتري‌هاي اين پژوهش است».

اين دسته مواد توانايي کاربرد در شاره‌هاي مغناطيسي، دستگاه‌هاي ذخيره‌کننده اطلاعات و تشخيص و درمان پزشکي را دارند. شاره‌هاي مغناطيسي موادي هستند که در رسانش دارويي و تصويربرداري پزشکي کاربرد دارند.

اين پژوهش بخشي از پايان‌نامه سهراب منوچهري، دانشجوي دکتري فيزيک ماده چگال تجربي است که به راهنمايي دکتر جمشيد عميقيان و دکتر مرتضي مظفري و همکاري دکتر محمدحسن يوسفي در حال انجام است.

جزئيات اين پژوهش در مجله Journal of Magnetismand Magnetic Materials(جلد 322، صفحات 388-383، سال 2009) منتشر شده است.

 

 

 

اخذ شده از :

http://www.nano.ir/newstext.php?Code=7003