آيوپاک، مواد متخلخل بر اساس اندازة حفرات به سه دسته تقسيم مي‌شوند:
•    ميکروپور: اندازة قطر حفره کمتر از 2 نانومتر؛
•    مزوپور: اندازة قطر حفره بين 2 تا50 نانومتر؛
•    ماکروپور: اندازة قطر حفره بيشتر از 100 نانومتر.
با افزايش رشد تحقيقات در زمينة فناوري‌نانو و اثرات آن در تمام علوم و فناوري، اصلاحاتي نيز در زمينه‌هاي نظري حاصل شد. اين نگرش جديد موجب آشکار شدن اشکالاتي شد که سال‌ها بر تقسيم‌بندي آيوپاک از مواد متخلخل وارد بود؛ در حالي که آيوپاک يک نهاد علمي است، اما طرح تقسيم‌بندي آن داراي دو مشکل اساسي است: آنچه بسيار واضح است بي ارتباط بودن واژة ميکروپور با اندازة واقعي آن در واحد SI؛ يعني محدودة ميکرومتري است، در حالي که پيشوندهاي استفاده‌شده در آيوپاک برگرفته از سيستم SI هستند؛ از طرف ديگر نبود رابطه‌اي مناسب بين تقسيم‌بندي آيوپاک و فرايند‌هاي جذب سطحي به‌خصوص در محدودة ‌اندازة حفرات بين 1 تا100 نانومتر ـ که محدوده گنجانده‌شده در علم فناوري‌نانو است.
با توجه به ناتواني طرح آيوپاک در توجيه فرايندهاي سطحي و فرايندهاي انتقال جرم به‌خصوص در محدودة نانومتري باعث شده‌است که در سال‌هاي اخير نويسندگان مقالات از تقسيم‌بندي آيوپاک تبعيت کمتري داشته باشند.
مشکلات موجود باعث شد که طرح جديدي از سوي ماير و گروهش[6] در سال 2007 براي تقسيم‌بندي اندازة حفرات پيشنهاد شود که هم با سيستم SI مطابقت داشته باشد و هم اينکه حفرات در محدودة فناوري‌نانو به‌طور بارزي مشخص شود. طرح پيشنهادي مي‌تواند به‌زودي جايگزين طرح آيوپاک شود

 

متن اين مقاله به صورت pdf قابل دريافت مي باشد

نظر ها

افزودن جدید جستجو